Poem 1: Vertraging

Ik heb geen haast meer,

de vertraging is toch al te ver opgelopen.

Waarom paniek,

nu rampspoed mij vriendelijk begroet?

De treinen zijn uitgevallen.

Er is een softwarestoring.

De rij is ellenlang,

en die vent vooraan schiet maar niet op,

dat joch blijft maar blèren,

en zijn moeder doet niets.

Wat maakt het uit?

Zij doen ook maar,

net als ik.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s